So yeah, I just felt I wanted to post my Flickr account here.

http://www.flickr.com/photos/prokorpyokito/

Good night!

(a short story requirement for my Retorika class)

Isang mainit na hapon, tumambay na lang si Josh sa coffee shop na malapit sa dorm niya. Dapat ay uuwi siya sa probinsya, pero kailangan niyang tapusin ang 4^th chapter ng thesis niya na ipapasa bukas. Maingay sa coffee shop, ang tamang ingay na gusto niya habang nagsusulat. Naalala pa niya ang gimik na kinailangan niyang ipagpalipas kagabi dahil sa lintek na paper na tinatapos niya. Maikli ang concentration span ni Josh, pero pinipili pa rin niyang sa coffee shop gumawa ng school works, nagbabakasakali na may makikilala siyang magpapasaya sa buhay niya. Maya-maya pa’t may pumasok, bumili ng chai tea latte. Napatingin siya, nagkatitigan sila. Napangiti si Josh. Shet, nakita kaya niya? Tinignan niya ulit ng dahan-dahan, napansin niyang umupo ito sa sulok sa gawing kanan nya.

May treinta minutos na siyang hindi umuusad sa ginagawa niya, nakikipagpalitan ng nakaw na tingin sa lalaking nakita. Mauubos na ang pasensya niya kasabay ng pagsimot sa huling patak ng mocha frappucino niya. Lalapitan na sana niya, pero lumabas na pala ang kalaro niya ng tingin. Nawala na rin ang gana niya sa pagsusulat kaya niligpit na rin niya ang kanyang gamit at lumabas na rin.

Sa di kalayuang kanto, may napansin siyang kumpulan ng tao. Makiki-usi sana siya sa kung ano mang pinagkakaguluhan, pero nakita niya ang estranghero sa malapit na tindahan, nagyoyosi. Naglakas-loob na ang binatilyo.

“Anong meron dun?” tanong ni Josh habang pinipilit itago ang ngiti.

“Muntikan akong madamay sa banggaan, gago yung driver nung truck e.”

“Buti na lang hindi ka napano…” Tatanungin na sana ni Josh ang pangalan ng kausap, pero naunahan siya.

“Oo nga pala, i’m Brian. Ikaw yung nasa coffee shop kanina diba? Sorry kung nakaistorbo ako sa ginagawa mo kanina.”

“Okay lang yun, hehe… I’m Josh nga pala.”

Kumapal ang usok. Nagsindi na rin ng yosi si Josh kasama ang estranghero at nagkuwentuhan, naglakad-lakad, hanggang hindi nila napansin na halos isang oras na silang magkasama. Tinanong ni Brian kung ayos lang ba na magpahatid sa bahay niya, hindi naman ito kalayuan. May pagaalinlangan siya pero ihinatid na rin niya. Lumakas ang tibok ng puso ni Josh, at umikli ang hininga. Kinakabahan siya sa bawat yapak at hindi niya maintindihan kung anong pakiramdam ang bumalot sa kanya.

“This was nice, Josh. I really hope we can see each other and do this again”

“Oo naman! This was nice. So, i’d probably text you soon?”

“Sure. Pero, nawawala yung phone ko e, kanina lang, dun sa banggaan.”

“So i’ll just leave my number, okay?”

Binigay niya ang number niya, at nakarating na sila sa lugar ni Brian. Nagpaalam na sila sa isa’t isa, ng may pagaalinlangan. Napansin ni Josh na maraming tao sa kanto, aligaga at hindi mapakali. May mga tao ng funeraria na naguusap sa ‘di kalayuan, masama ang kutob niya. Babalikan sana ni Josh ang kaibigan pero may tumatawag sa phone niya, unknown number.

“Hi is this Josh?”, tanong ng babae na nasa kabilang linya.

“Yes. Sino po to?”

“Nanay ito ni Brian. Ikaw kasi yung last dialled contact sa phone ng anak ko… Uhh, Josh, sorry, pero, nandito sa bahay ngayon ang bangkay ni Brian…” Bumuhos na ang hinanakit ng kausap. Hindi na tinapos ni Josh ang usapan at ibinaba na rin niya ang telepono, at tumakbo papalayo.

Bumaba ako sa overpass,

sasakay ng jeep pabalik galing eskwela.

Konti na lang ang tao sa paligid,

kanina pa kasi kumagat ang dilim.

 

Dala-dala ang maraming gamit,

dahan-dahan ko itong ibinaba,

nagbabakasakaling makanakaw ng kaunting pahinga

dahil sa nakakapagod na pagpapaalila.

Ang hirap kasing makipagkaibigan sa tropa nyang mga mata’y mapang-kutya

 

Madalang na ang daloy ng mga sasakyan,

nakakasilaw ang mga headlight nila

ang hirap tuloy basahin ng ruta na nakasulat

sasabayan pa ng nagpapakipot na ulan.

Malas! Ngayon pa kung kelan magka-away kami ni Tricia.

 

May FX na tumigil, walang laman,

sasakay na sana ako, pero teka

paano na lang ang surprise na pinaghahandaan?

Ayun! Cubao. Bukas ang bintana, tamang-tama

Putek! Puno, masikip

Kung pwede lang sana iwan lahat basta-basta

 

Gusto ko sana’y sa harap umupo

para solo ko ang espasyo

Patay! Hindi na yata ako makakapili ng biyahe.

Sino ba kasi’ng nagsabing mamili?

sa mundong ito, mga gwapo lang ang pwedeng mamihikan.

 

Naubos na ang mga taong dinatnan ko,

nakakatakot na ang lansangan.

Dagli-dagli, kinuha ang mga dala

sama-sama, hawak ko sa kaliwa

papara-para sa mga dumadaan

pabalik-balik sa kinatatayuan

pasulyap-sulyap sa orasan

maabutan ko pa kayang gising si Tricia?

 

May tumigil na jeep, Welcome Rotonda

sinakyan ko na, wala nang pagaalinlangan.

Kapag natalo ng tapang ang takot, may naidudulot na maganda,

yung takot na makipagkilala, magbukas ng bintana.

Minsan lubos ka nang nagmahal,

na hindi mo pinapakinggan ang nakikita ng utak mo.

Bahala na si Batman ang drama,

makaramdam lang ng malakas na tibok.

Patay, hindi mo nakita,

lumagpas ka sa pwede mong ialay.

Minsan lubos ka na mag-isip,

na nagawa mong ibalot sa dilim ang puso mo.

Pinili mong maging manhid sa paghinga,

masyado kang bumilis, napalayo.

Lasing ka ba?

hindi na maka-preno at makakambyo?

Kapag natalo ng tapang ang takot, may magandang naidudulot,

yung takot na masaktan, yung takot sa pakiramdam ng pagpakumbaba.